Achter de Schermen * Bohemian Shoot 1

20:54


Ik ben net beneden als mijn telefoon gaat. “Yo poepneus,” klinkt zijn stem, “kom terug naar boven je bent wat vergeten.” Ik heb mijn sleutels in mijn hand, en in mijn jaszakken voel ik mijn mobiel en ov-kaart. Mijn tas heb ik net ingepakt, wat kon ik zijn vergeten? Misschien wil hij me nog wel een kus geven… wat romantisch! Mijn vriend ontmoet me halverwege in het trappenhuis en hijst zijn wenkbrouwen op. Hij opent zijn vuist en schud langzaam met zijn hoofd heen en weer. De batterij. Ik was verdomme de batterij van mijn camera vergeten. Ik kijk mijn vriend aan en grits de batterij uit zijn hand. “Zeg maar niets,” zeg ik terwijl ik hem een kus geef, “ik weet het. Ooit vergeet ik mijn eigen kont nog eens.”




En dat is best een opgave. Er zit namelijk nogal wat vlees aan. Wellicht komt dat doordat het station op vijf minuten loopafstand van mijn huisje in Groningen zit. Ik klik de batterij in mijn camera en check snel of ik nu écht wel alles heb. Alles is in orde, de camera functioneerd, het is vertrek tijd.
In Groningen wonen en studeren is heel prettig, voornamelijk omdat ik hier niet de hoofdprijs betaal voor een miniskuul kamertje in een stinkend huis wat we met zes “gekke chickies” delen. Maar soms lijkt het er op dat ik de enige ben die in het Noorden woont. Voor de meeste samenwerkingen reis ik gemiddeld anderhalf uur met het openbaar vervoer. In principe zou ik die tijd goed kunnen gebruiken om te studeren. Of om een boek te lezen, foto's te bewerken, blogs te schrijven, of door Nederlands fijnste fotografie tijdschrift te bladeren wat ik net bij de Bruna op Centraal kocht. Maar meestal lurk ik wat aan mijn rode blikje vloeibaar geluk totdat ik zó nodig naar de wc moet dat ik hoogstwaarschijnlijk de busaansluiting mis omdat ik het niet langer kan ophouden en treintoiletten ranzig zijn. Dat is waarom ik altijd rekening hou met een gemiste busverbinding. Zelfkennis, ov-kennis en planning, mensen, onmisbaar voor een fotograaf!

Tijdens mijn anders onbewogen reis naar het wondere westen ververs ik ook zó vaak mijn Instagram nieuwsfeed dat mijn batterij compleet leegezogen is eer ik mijn telefoon écht nodig heb. Gek genoeg gebeurt dit ook elke keer en leer ik hier dan weer nooit van. Enfin. We staan inmiddels bij een bushalte in een onbekend gat ergens voorbij Zwolle, en ik moet mensen zien te vinden die ik slechts ken van een vierkante verpixelde foto...

Het is niet heel erg moeilijk om een visagiste te herkennen. Meestal hebben ze een glimmende zilverkleurige kast van een koffer bij zich. Op wieltjes. Mijn telefoon heeft nog net genoeg batterij om mij te vertellen dat alle drie de meiden een beetje later zijn. Geeft niks, het is heerlijk weer. Ik ben erg benieuwd naar de locatie. Anne, de visagiste, en ik moesten van wat verder komen, maar het model en de styliste kennen het gebied waar we heen willen al. Er zou vanalles zijn: bossen, zandverstuiving, heide. Dat klinkt mij als muziek in de oren! Aan de overkant van de straat stapt een blondine uit een auto. Uit de kofferbak haalt ze een enorme zilverkleurige koffer. Die eerste minuten van onhandig geaarzel zijn altijd het ergst. Hopelijk herkent ze me, mijn Facebook foto is wel in zwart-wit. Ik maak oogcontact en zwaai naar haar. “Hé jij bent Kim toch? Ik ben Anne,” stelt ze zich voor, en opgeladen adem ik uit. Het klikt meteen met Anne, en we babbelen wat over fotoshoots, opleidingen en ervaringen. De andere twee meiden laten gelukkig niet te lang op zich wachten. Michelle, de styliste, heeft haar kleine autootje volgepropt met tassen kleding. Reken daar Anne's koffer en mijn cameraspullen bij op en dan, tja, is er bijna geen ruimte meer voor ons.





Hoe dan ook komen we uiteindelijk bij de locatie aan. Niet de locatie van onze keuze, helaas, want dat terrein wordt plots omgebouwt tot een ING teambonding kamp. Ik haat dat soort dingen. Echte teambonding komt pas van in beschonken toestand tien kilometer terug naar de stad moeten fietsen omdat de baas zozeer een ruime stal als locatie voor het personeelsfeest moest hebben. Maar goed, er zijn bomen, en dan komen we meestal wel een eind. We parkeren de auto middenin een bos en stallen de kleding uit in de achterbak. Het is november, maar de zon schijnt en er is niet veel wind. Het model neemt plaats op de koffer van Anne, die stevig genoeg is om ook als stoel te functioneren. Super handig, wanneer je de visagie in een bos moet doen. Ik werkte al eens eerder samen met Amaya, het model, dus ik weet al precies hoe ik haar wil neerzetten. Terwijl Anne haar magie werkt, ga ik met Michelle locaties scouten. De eerste look die Michelle heeft samengesteld bestaat uit een prachtig blauw-zwart patronenjurkje met suede overknee-laarzen. Amaya's haren worden ingevlochten en de make-up wordt naturel en rustig. Alles komt samen in een zachte bohemian sfeer die vrijheid en rust moet uitstralen. Waar ik naar opzoek ben in de locatie is dus veel open ruimte, bijvoorbeeld een open plek van hoog gras of heide omringd door bomen. Een soortgelijke locatie spotten we al op de heenweg, maar we hebben geen idee hoe we daar precies komen. Totdat Michelle en ik op een klein poortje in een heg stuiten. Achter de heg ligt dé locatie. Het heeft alles wat we zoeken. Met grote stappen proberen we de modder te vermijden en hinken we naar het hek. Het is veel zwaarder dan we eerst dachten, en terwijl ik de deur vasthoud om Michelle voor te laten gaan lees ik in grote letters: “Privé Terrein”…

You Might Also Like

0 reacties

Subscribe