Achter de Schermen * Bohemian Shoot 2

21:14


Regels zijn er om gebroken te worden. Dat is altijd mijn filosofie geweest in de fotografie. Zo houd ik nauwelijks rekening met de Regel van Derden, en zie je mij nooit met nare lensfilters stoeien. Maar wetten, wetten zijn een ander verhaal. Ik ben geen heilig boontje, verre van, maar De Wet maakt me toch altijd een beetje huiverig. Dus toen Michelle en ik tegen het “Verboden Toegang” bordje aanliepen aarzelde ik toch een beetje. We stonden op privé terrein, in de verte zagen we zelfs het huis van de eigenaren al staan, maar oh, de locatie! Het was prachtig hier, en nergens in de wijde omgeving hadden we een soortgelijke open plek kunnen vinden.



“We kunnen wel aanbellen?” Oppert Michelle dan, en ik knik. De mensen moeten het vast wel goed vinden als we het gewoon vragen. Na een fikse wandeling door hoog gras en over heuvels bekleed met de mooiste bomen in de prachtigste herfstkleuren, staan we dan voor het witte huisje. De gordijnen zijn gesloten en er staat geen auto op de oprit. Her en der liggen er dode vliegen op vensterbanken en spinnenraggen aan de deuren. We bellen aan. Er gebeurt niks. We proberen het nogmaals, nog steeds niks. “Misschien is dit een vakantiehuisje,” zeg ik. Het is duidelijk dat er hier al een lange tijd niemand is geweest. We lopen om het huis heen, maar de gordijnen blijven dicht en nergens is een teken van leven. En dan valt ons oog op de prachtige vlakte die voor ons uit strekt. De warme herfstkleuren van de bomen tegen het kille bruine van het hoge gras vormt een prachtig plaatje. Dit is waar we naar op zoek waren. Dit is onze locatie!

“We kunnen het wel gewoon doen,” stelt Michelle voor. En ondanks dat ik weet dat het fout is, dat het niet mag, dat het wettelijk verboden is, ga ik akkoord.
“Ze zijn toch niet thuis,” vul ik aan.
Met een vreemd voldaan gevoel banjeren we terug naar de meiden. De paden zijn glad en hier en daar zakken we flink weg in de modder, maar uiteindelijk krijgen we het zware hek weer open en laat ik het met een harde klap achter ons dichtvallen.
Amaya zit al flink in de make-up, en de meiden kletsen over een aankomende wedstrijd waar ze allebei aan meedoen (en die ze allebei ook hebben gewonnen! Gefeliciteerd Best Make Up Artist Anne, en Best Model Amaya!). We vertellen de meiden over de locatie, over het verboden toegang bordje, en over de prachtige kleuren. Als we Amaya in het mooie blauw-witte jurkje hebben gehezen besluiten we er gewoon voor te gaan.

Als we opnieuw voor de poort gaan waarschuwt Michelle nog voor de gladde modder en de lange tocht, maar voor we het weten staan we in de achtertuin van mensen die we niet kennen. We zijn het erover eens dat dit toch een beetje raar is, maar zo'n locatie vinden we niet gauw weer. Ik wil Amaya graag midden in het hoge gras hebben staan, met de groene, oranje en gele bomen op de achtergrond. Ik denk dat dit een gevoel van vrijheid en ruimte gaat opwekken, wat mooi vertaald naar het beeld. Maar voordat we kunnen beginnen met fotograferen, moeten we eerst Amaya nog in de overknee-laarzen zien te krijgen. Wat nog best een opgave is. Het duurt ongeveer tien minuten, vergt het werk van drie personen, en gaat gepaard met een afwisseling van gieren van het lachen en schreeuwen van frustratie. Omdat de laarzen bovendien niet vies mogen worden, wordt Amaya aan de hand begeleid naar de plek waar ik haar wil hebben. Daar doet Anne nog snel een touch-up van de make-up en werkt Michelle alle prijskaartjes en andere oneffenheden in de kleding weg. En dan kom eindelijk ik aan de beurt. Ik schiet een paar testshots om het licht te testen, en als alles goed ingesteld is kunnen we op gang komen. Het duurt altijd een minuutje of wat voordat zowel ik als het model in het ritme komen. Het is altijd afwachten hoeveel er gezegd moet worden of hoeveel initiatief het model zelf neemt. Ik ben redelijk stil tijdens het fotograferen, laat het model haar gang gaan en bewegen, maar als ik een bepaalde pose mooi vind haal ik die terug, of als de inspiratie op is stel ik wat voor. En omdat ik eerder met Amaya gewerkt heb, én omdat we vier extra paar ogen hebben van Michelle en Anne, komt dit ritme snel op gang en kan ik gaan klikken als een malle.



Ik wil graag beweging zien op foto's. Dynamische beelden trekken vaak meer mijn aandacht, en daarom laten we Amaya halve rondjes draaien. De slierten van haar suede vest en de rok van de jurk bewegen mooi mee, en Michelle neemt de taak van aftellen op zich. De volgende vijf minuten zijn dan ook een aaneenschakeling van “3… 2… 1!” en “Shit! Te laat!” en “nog één laatste keer!”
We beginnen lekker in de flow te raken, maar net als ik iets naar achter wil kruipen voor een breder beeld, zie ik een man in de verte aankomen. Ik doe net alsof ik niks zie, maar ik weet dat het voorbij is. “Wat denken jullie te doen hier?!” Buldert hij, en gelukkig neemt Michelle het voortouw, want ik sta met mijn mond vol tanden. “Een fotoshoot,” zegt ze droog. En op de vraag of we toestemmig hebben, reageert ze net zo kalm. “Toestemming? Waarvoor dan?”
De boswachter, of terreinbewaarder, wat de man ook is, blijkt uiteindelijk een hele aardige man te zijn. Hij legt ons netjes uit dat dit niet de bedoeling is, en wij pakken onze spullen meteen op. De terreinbewaarder volgt ons tot we buiten het hek staan, en pas als we hem niet meer zien beginnen we allemaal te lachen van de zenuwen.
“Natuurlijk moest dit gebeuren,” merkte één van de meiden op.
“Ach ja,” zeg ik, “alles voor een goede foto.”

_
Deel 1 kun je hier teruglezen!

You Might Also Like

0 reacties

Subscribe