Ouder Worden

20:57


Ik was jarig, een week geleden. Normaal gesproken houd ik enorm van jarig zijn, maar dit jaar is er iets veranderd. Ik voelde het vorig jaar al een beetje opkomen. Langzaam sloop het door de spleten van mijn bestaan, een knagend gevoel van onrust, en in de schaduwen van mijn ziel sliep het stil… wachtend… Gelukkig was de mijlpaal van het 21 worden nog genoeg reden voor een groot feest. Dit jaar was het anders. Ik werd 22. En hoewel ik nog steeds uitkeek naar de Grote Dag, was mijn verjaardag een ontzettende anti-climax.

Ik besloot om voor het eerst mijn verjaardag niét bij mijn ouders te vieren, maar in mijn eigen huisje in Groningen. Op de Grote Dag, een woensdag, zou ik met mijn mams gaan lunchen in de stad, en op zondag zou ik alle visite ontvangen met koffie en taart. Echter mocht het niet zo zijn. De winter was mild en warm, maar de dag voor mijn verjaardag veranderde mijn stad in het décor van Frozen. Mam durfde de snelweg niet op en ik kon de deur niet uit zonder regelrecht de bosjes in te glijden. Die avond haalde ik met mijn vriend patat bij de koning der patatboeren, die bij ons om de hoek zit. Het duurde tien minuten om er te komen. En eer we thuis waren, een goede valpartij later, waren de frietjes koud. De ochtend van mijn verjaardag was niet anders. “Gefeliciteerd, Kim,” fluisterde ik tegen mezelf nadat ik de gordijnen opendeed om negen uur 's ochtends. Ik ben serieus zo melodramatisch. Mijn Facebook nieuwsfeed zat vol met berichtjes van ongelukken op de A28, en ik besloot om mama te whatsappen. Het lijkt me beter als we een andere keer gaan lunchen, typte ik, en voordat ik mijn volgende berichtje kon verzenden ging mijn telefoon. “Happy birthday to you! Happy birthday to you!” Een grote lach verscheen op mijn gezicht. Mijn moeder kan écht niet zingen, maar het was fijn om haar stem te horen. We kletsten wat en besloten inderdaad dat het lunchafspraakje maar beter verzet kon worden.


Mijn vriend, die nu midden in zijn master opleiding zit, had het die dag druk met deadlines, en moest de avond werken. Het grootste deel van de dag was ik alleen met mijn gedachten, en wanneer je twéé-én-twintig wordt is dat geen goede combinatie. Want wat had ik nou eigenlijk bereikt met mijn leven? Ik dacht terug aan al die keren dat ik mezelf beloofd had om voor mijn twintigste een boek uit te brengen, verre reizen te maken en vrijwilligerswerk gedaan te hebben in Afrika. Ik ben al twee jaar voorbij die arbitraire deadline. Er is geen boek, er waren reizen maar niet genoeg, en ik ben veel te cynisch geworden om nog vrijwilligerswerk te doen.

Mijn twee-en-twintigste verjaardag vierde ik met het kijken van het derde seizoen van Las Vegas. Ik nestelde mij onder een dekentje op de bank, en zette de ene pot thee na de ander. Op Facebook stroomde er felicitaties binnen, en dat toverde dan wel weer een glimlach op mijn gezicht. Zelfs mijn lieve Franse vriendjes die ik deze zomer ontmoette wenste mij een “joyeux anniversaire,” want Fransen kunnen geen engels, en weten ook niet hoe Google Traduire werkt.
Wat mij dan wel weer intens gelukkig maakte was het koken van mijn lievelingsmaal: taco's met guacamole en tortilla chips. Wat nog fijner was, was het moment waarop mijn vriend thuis kwam, en hij zijn tas op de tafel gooide. Hij gaf mij een flesje Dors (de Jumbo variant van Corona), een zak van mijn lievelingschips, én een reep chocola. Wij werden die avond zó dik, maar mijn verjaadag sloot ik toch op een positieve noot af.


Wie weet, wellicht schrijf ik dit jaar wel dat boek, of reis ik af naar een ver land… Haal ik mijn Bachelor, en wordt ik toegelaten op de Master waar ik op zit te hopen… Wie weet… Maar gelukkig kunnen we dromen.

You Might Also Like

0 reacties

Subscribe