De Baas van het Journaal

06:00


Laats kwam er een ex-studiegenootje langs om mij te interviewen voor haar master Journalistiek. Het onderwerp van het onderzoek mocht ik alleen globaal weten: media gebruik onder jongeren. Nu ben ik zelf best wel goed in het gebruiken van media, dus dit interview moest een eitje zijn. Tijdens het gesprek liet ik mijn Facebook tijdlijn, Instagram feed en Youtube account zien, en raaskalkte ik wat over hoe mensen in mijn tijdlijn altijd stomme Facebookquizzen leuk vinden. Nee, ik wil niet weten waarom Glen nooit van z’n leven Lisette in de steek zal laten. Wie ben jij überhaupt, Glen?! Enfin, die stomme filmpjes waarin ballonnen tegen katten plakken of honden elkaar knuffelen vind ik dan wel weer leuk.

En toen kwam de gedoodverfde vraag: “hoe consumeer jij je nieuws?” Tja. Ik en nieuws… We hebben een ingewikkelde relatie. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige journalisten-in-spé (oké, laten we het op tekstschrijver houden), die het vreselijk vind om nieuwswebsites te bezoeken of journalen te kijken. Ik heb er gewoon geen behoefte aan. Als er wat belangrijks speelt in de wereld kom ik er toch wel achter, via Facebook of, gewoon, je weet wel, door conversaties te hebben met mijn medemensen. En mocht ik ergens meer over willen weten dan Google ik het wel. 


Het enige nieuws wat ik volg, is nieuws wat mij interesseert. Fotografienieuws, een dagelijkse update vanuit de mode industrie, wanneer The Flash weer terugkomt, dat soort dingen. Maar is dit dan minder nieuws dan wanneer het acht uur journaal mij verteld waar ISIS zich nu weer bevindt? Of wat voor spektakel de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn? Of waarom rijstwafels nu opeens weer slecht zijn voor kinderen? Er is inderdaad een verschil tussen hard nieuws en zacht nieuws, en hoewel dit meer een categorisering is van de verschillende ‘genres’ binnen nieuws, hangt er een hevig waardeoordeel aan. En dat vind ik soms jammer. 


Goed, nieuwsconsumptie onder jongeren, dat was dus de uiteindelijke focus van het onderzoek (want natuurlijk blijft het wel een onderzoek van journalistiek studenten). Het was een leuk gesprek, en ik realiseerde me ook weer eens hoe ik zonder Facebook nooit “zo ver” was gekomen in de fotografie. De digitale wereld maakte het voor mij mogelijk om modellen, visagistes en stylistes te vinden voor nieuwe samenwerkingen, mijn werk te delen met gelijkgestemden, en sinds ik dit blog heb ook om mijn stem te laten horen. 


Maar ook deed het gesprek me een beetje twijfelen. Moest ik nu toch maar de Facebook van CNN gaan liken? Mweh, misschien beter van niet… Ik zie het al weer helemaal voor me: zit ik daar, mijn ogen nog halfdicht en mijn lippen brandend aan te hete koffie, om volgens mijn vaste ochtend routine de “grote Facebook check” te doen. Dit ritueel bestaat meestal uit het dramatisch neerslaan van mijn ogen (“dit zet je toch niet op faaaacebook?!”), of het luid grommen vanuit het diepst van mijn ziel (“Nederlands, meloenhoofd! Spreek je het?!”). Om daar nog het verbale vervloeken van de complete wereld aan toe te voegen heeft denk ik een te groot negatief impact op de energietoevoer naar mijn chakra’s. 


Enfin, zoals Kinderen voor Kinderen ooit zong: “als ik de baas zou zijn van het journaal, dan werd meteen het nieuws een heel stuk positiever.” En sarcastischer. Eigenlijk zou mijn journaal zo’n goede parodie op een echt journaal worden dat men niet meer zeker kan weten of ze het serieus moeten nemen of niet. Hmm… Misschien moet ik maar bij “tekstschrijver” blijven.

You Might Also Like

0 reacties

Subscribe