Online Rouwen

15:18


Tja… Ik weet niet zo goed hoe ik deze blogpost moet beginnen, dus we duiken er maar meteen in. In de nasleep van de aanslagen op Brussel en Ankara las ik een berichtje op Facebook van een jongeman die ik persoonlijk niet (meer) zo goed ken. “Doe es effeee normaal met z’n allen!” Zei hij, doelend op de grote hoeveelheid berichtjes over de aanslagen die hij op zijn Facebook op zag duiken. “Wil jij rouwen, doe dat maar hou het vooral voor je zelf. dat meelopers gedrag en dat gezaai van paniek op social media schiet niemand wat mee op.” En dit berichtje maakte me best wel boos.

Ten eerste vind ik het een hele gevaarlijke en domme gedachte dat rouwen alleen in privé kan gebeuren. Wie ben jij om te besluiten dat iemand’s rouwproces verkeerd is? Wie ben jij om te besluiten dat het delen van rouw “meelopers gedrag” is? Je kan niet voor iemand bepalen hoe degene iets moet voelen, dat is ronduit belachelijk.

Ten tweede is collectief rouwen écht niet iets nieuws, of iets wat we alleen op “social media” doen. Ver voor de Grote Boze Digitalisering was er 4 mei. Misschien heb je er ooit van gehoord? Het is de dag voor die ene dag in mei met al die gratis festivals. Ik ken persoonlijk niemand die gevochten heeft tijdens de tweede wereldoorlog, ik ken persoonlijk niemand die gestorven is naar aanleiding van de aanslagen op Parijs, ik ken persoonlijk niemand die vandaag stierf naar aanleiding van de aanslagen. Waarom is het cultureel geaccepteerd om voor de ene gebeurtenis wel met z’n allen te mogen rouwen, óók op social media, maar voor het ander niet?

Ten derde propageren dit soort reacties het idee dat gevoelens op het internet nooit authentiek kunnen zijn. Dezelfde soort reacties zagen we na Parijs, toen iedereen die hun profielfoto niet in de Franse vlag veranderden begonnen te roepen dat een ieder die dat wel deed nep was, een meeloper was, of het alleen deed om erbij te horen, om aan te geven dat zij ook wel eens om de wereld dachten. Ook na de dood van Robin Williams of David Bowie, toen heel het internet in rep en roer was over de vele persoonlijke rouwberichtjes, kregen we reacties als “het online rouwen maakt dood goedkoop.” Waarom staan we zo snel met een mening klaar? Waarom ervaren we gevoelens op het internet meteen als “nep,” als niet authentiek?

Ik weet het niet. Ik vind het gewoon zo jammer dat mensen zo snel een oordeel hebben over een heel natuurlijk iets: het willen delen van je rouwproces. Dat jij vindt dat dit niet online moet is jouw mening, maar je kunt moeilijk ontkennen dat al het andere in ons leven ook online is. We delen foto’s van ons eten, onze huisdieren, onze vakanties, onszelf. We maken vriendschappen, we daten, we raken verliefd, we hebben relaties. We consumeren het nieuws, we kletsen, we discussiëren, we voelen, we delen onze gevoelens. Om het oké te vinden dat dit alles wél online gebeurt, maar het niet kunnen verdragen dat rouwen ook online gebeurt, is als het ontkennen dat dood bij het leven hoort. Hoe je ook denkt over de mate waarin ons leven digitaal is, rouwen en de dood zijn nu eenmaal deel van het leven, ook online.
Enfin. Mike Rugnetta maakte er een goede video over, die ik hieronder ook heb gepost. Het is in het Engels, maar het kijken zeker waard. Als laatste wil ik nog even reageren op de concluderende zin van het berichtje:

"Het is gebeurt, we kunnen niet meer terug en niemand vind het interessant wat jij er van vind."

Weet je wat ik niet interessant vind? Jouw stomme livestreams waarin je letterlijk alleen maar muziek luistert terwijl je naar een beeldscherm staart. Maar ik ga jou toch ook niet vertellen dat dat “meelopers gedrag” is, of dat je effe normaal moet doen? Nee, want ik ga niet voor jou bepalen wat je wel of niet interessant moet vinden, of wat je wel en niet moet voelen, of wat je wel of niet mag doen. Het is helemaal oké dat jij je mening hebt gegeven over dit onderwerp. Dit is mijn mening. Laten we elkaar nu in waarde laten, want er is al genoeg ellende in de wereld.



You Might Also Like

2 reacties

Subscribe