Post-Shoot-Depressie | Gedachtes

06:00


Ik had laatst een leuk gesprek met een wildvreemde op Instagram, en na wat gebabbeld te hebben over wat fotografie voor ons betekent en waar wij willen komen, kwamen we tot de volgende conclusie: die eerste tien minuten na een fotoshoot, als je eenmaal weer op weg naar huis bent, die zijn het ergste. Alles is rozengeur en maneschijn tijdens de shoot, je ziet telkens prachtige composities voorbij komen, en de blikken van het model spreken boekdelen. De kleuren van de kleding vormen een geweldig geheel met de achtergrond, en van een betere bokeh had je niet durven dromen. Op die hoge noot neem je afscheid van je team, en beloof je meteen aan de slag te gaan met het bewerken van die vijfhonderd geweldige foto’s die je net geschoten hebt. Vervolgens zit je daar, alleen met je blikje cola, in een overvolle trein coupé vol met mensen die McDonalds eten terwijl jij ook honger hebt en McNuggets met zoetzure saus wilt. Om je maar op iets anders dan die doordringende geur van frituurvet en zout te focussen, pak je je camera erbij om in alle rust door die prachtige foto’s te bladeren. En dan zie je het.

Het begint meteen al met de eerste foto: je hebt op het model haar neus gefocust in plaats van op haar ogen. En dan gaat het balletje rollen. Haar linkerhand wordt abrupt afgesneden, ze knippert net, de zon verdwijnt net, het prijskaartje van het jasje is zichtbaar, haar haren waaien uit beeld, de foto is van te ver weg genomen, de zon verschijnt opeens weer, er zijn te veel harde schaduwen, het model knijpt teveel met haar ogen, de compositie is saai, dat artistieke idee van een blaadje voor haar gezicht ziet er nep en ongemakkelijk uit, er is bewegingsonscherpte, de achtergrond is overbelicht, het model lijkt een groen monster door de reflectie van het gras, de vervaging van de achtergrond zit net op dat ongemakkelijke stukje tussen “in focus” en “bokeh,” de handen van het model zijn constant gebald in vuisten door de kou, haar lippen zijn blauw… En waarom loop ik nog steeds rond met een peperdure fotocamera? Ik bak er totaal niks van. Ik kan net zo goed dat stomme ding verkopen en bij de McDonalds gaan werken want dan krijg ik tenminste wél mijn Mc fucking Nuggets.

Thuis gooi je melodramatisch -- en zeer voorzichtig want moneyz -- je cameratas in een hoekje en zet je meteen je computer aan om voor de dertiende keer de Red Wedding te kijken omdat alleen het leed van anderen jou nu nog kan opvrolijken. Dit helpt niet. Dit maakt het alleen maar tien keer erger en nu zit je de hele avond vast aan het kijken van covers van The Rains of Castamere op Youtube. Met een gebroken ziel besluit je dan maar naar bed te gaan. Acht uur slaap, vier kopjes koffie en wat zonlicht later zit je er voor klaar. Poging twee. Want als jij dertien keer die vreselijke scène kan zien dan kan jij ook zeker voor de tweede keer jouw “vreselijke falen” onder ogen komen.

Eigenlijk zijn die foto’s helemaal niet zo verkeerd. Die groene gloed krijg je zo weg in Photoshop, de belichting kun je ook makkelijk even aanpassen, en dat prijskaartje is met luttele secondes weggewerkt. Misschien her en der wat cropwerk, en blauwe lippen maak je met wat kleurcorrectie weer wat roder… Hm, dit valt wel mee. Je kan hier wel mee werken. Oh, en met deze kun je zeker werken! Deze is eigenlijk echt heel mooi. Waarom viel die gisteren niet op? Waarom heb je nou wéér een avond jezelf compleet naar beneden gehaald, terwijl je weet dat die foto’s in de ochtend altijd weer een stukje mooier lijken?!

Goede vraag. Ik weet alleen dat ik dit met bijna elke shoot doormaak. Alleen wissel ik Game of Thrones af met Les Mis en Mufasa’s dood (“Help me toch!”), want verandering van spijs doet eten, of zoiets. Ik denk dat het heel menselijk is om te blijven hangen in het negatieve, en daarbij oost-indisch blind te zijn voor al het positieve -- ook al zul je achteraf zien dat het positieve groot in de meerderheid was. Als ik weer eens in zo’n post-shoot-depressie zit, denk ik altijd aan iets wat Dani Diamond ooit zei: opgeven is het makkelijkste wat er is. En hij heeft gelijk. Van opgeven wordt je geen betere fotograaf. Van doorpakken wel. Leer van je “verschrikkelijke” foto’s. Wat ging er fout, wat lag er aan jou en je techniek, en wat kan je de volgende keer doen om dit te veranderen? En pak vervolgens je camera weer op, en doe nog een shoot. En nog één, en nog één. Niet omdat je perse de beste foto’s wilt of moet hebben, maar omdat jij het leuk vind om te shooten. Dat die foto’s vervolgens alleen maar beter worden, maakt het alleen maar leuker.

You Might Also Like

1 reacties

  1. Leuk geschreven.. en de aanhouder wint! Je hebt een mooie blog

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe