Zomertijd

06:00


‘s Ochtends vroeg op de camping mocht ik altijd broodjes halen bij de campingwinkel. Nadat ik uit mijn eigen tentje gebrand was ging ik dan op pad. Wat voelde ik me groot. Alleen in een eigen tentje kamperen, gedecoreerd met boeken en knuffels (en nog geen meter naast de vouwwagen), en ook nog eens alleen broodjes halen in Frankrijk! Niet dat ik Frans kon spreken, maar dat maakte niet uit. Ik wees gewoon de croissantjes aan en stak vier mini vingers op. En dan gaf ik een vuistje vol geld aan de kassa mevrouw en dat was dat.

De geur van stokbrood, een lekkere jam op een vers croissantje, en gezamenlijk aan de uitklaptafel in de warme ochtendzon. Wat een heerlijke herinneringen! En dan in de middag lekker schelpen zoeken aan zee met mama, en zandkastelen bouwen met papa. Want papa bouwde de mooiste zandkastelen, met tunnels en grachten. De zee was van mij. “Mijn zee,” zo noemde ik het vroeger altijd.

Zelfs toen ik ouder werd, en de schelpen en zandkastelen werden ingeruild voor cocktails en zonnebaden, was de zee nog steeds van mij. Waar mijn vriendinnen uren in de zon lagen te bakken, lag ik zo gerust een half uur met mijn ogen dicht in de zee te drijven. Om daarna weer een half uur lang tegen de stroming in terug naar ons plekje te moeten zwemmen. Maar nog steeds vind ik niks mooier, niks overweldigender, dan zwemmen in zee. De ongelooflijke kracht van de golven en de stroming… het maakt me klein. Niet alleen in mijn gevoel, maar ook in de werkelijkheid.

Het geluid van zeemeeuwen, de geur van zonnebrandolie, en de eerste windmolens die opdoemen aan de horizon… stuk voor stuk verraden ze dat we er bijna weer zijn. Aan de kust. Het zijn de kleine dingen, om weer een flink cliché in de strijd te gooien, maar deze kleine herinneringen maken me zo gelukkig. Hoe mooi is dat?


You Might Also Like

1 reacties

  1. Wat een mooi stukje :) Dat eerste stukje is ook zo herkenbaar haha, zo bestelde ik ook altijd broodjes in Frankrijk!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe