Mijn Trein Blues

19:23


Vanochtend stond ik om half zes op om een uurtje later al op het station te kunnen staan. In de verte zag ik de lichte gloed van de zon al opdoemen, maar de zon raakte de horizon nog niet. Het was fris, en mijn wangen gloeiden en mijn ogen waren droog. Onaangenaam was het niet, na de flinke inspanning van het fietsen over Drentse viaducten is een beetje frisheid wel te waarderen.

Op het station aangekomen haalde ik mijn dagelijkse bakkie pleur. Perron twee stond vol. Voller dan normaal. Ik ging er van uit dat dit kwam omdat de trein naar Groningen vandaag ook op perron twee zou aankomen, maar helaas was dat maar de helft van het verhaal. Ergens tussen Groningen en Assen had er namelijk een aanrijding met een persoon plaatsgevonden, waardoor mijn trein vertraging had. Gelukkig ben ik een neuroot en heb ik bij aankomst in Utrecht standaard nog drie kwartier om bij het universiteitsgebouw te komen (wat normaal tien minuutjes duurt). Met een beetje vertraging valt te leven, maar we zijn nu pas op driekwart van de probleemstelling. Mijn trein was namelijk de eerste trein die ‘s ochtends vroeg uit Zwolle was vertrokken richting Groningen, waar deze met een ander treinstel gecombineerd zou worden, om vervolgens vanaf Groningen als intercity naar Rotterdam te rijden. Maar door de aanrijding kon de trein niet verder dan Assen, waardoor we een complete trein aan ruimte misten. Het was dus druk. Ontzettend druk. Zo druk dat er op het volgende station maar werd omgeroepen dat reizigers beter een trein later konden nemen. “Als sardientjes in een blik” is een ontzettende cliché beschrijving van deze staat van reizen, maar er is echt geen andere manier om de drukte uit te drukken. En het rook ook een beetje als sardientjes.

Maar na anderhalf uur wiebelen en zuchten kwam ik heelhuids aan op Utrecht Centraal. En eigenlijk was ik de marteling al weer helemaal vergeten, totdat de terugreis begon. De trein vertrok prima op tijd dit keer, maar op station Amersfoort begon de ellende. “Station Amersfoort, station Amersfoort” klonk het in de trein, “over enkele minuten rijden we station Amersfoort binnen, en OOK MOET IEDEREEN UIT DE TREIN STAPPEN DUS FUCK JULLIE AFSPRAKEN WANT JULLIE ZIJN NIETIGE ONDERDANEN EN DEMOCRATIE IS EEN ILLUSIE.” Ik heb misschien hier en daar wat overdreven, maar we werden wel zonder pardon de trein uitgezet. Geen verklaring, geen informatie over wanneer er wel een trein zou komen, niks. Gewoon, bam, de trein uit en wegwezen.


Dat maakte me boos. Niet alleen was er geen enkele sprake van duidelijkheid, maar ook kon ik deze boosheid niet uiten tegen het treinpersoneel want zij wisten ook niet wat er aan de hand was. Zo stapte de volledige inhoud van het sardientjesblik dat de intercity vanaf Utrecht was in het eerstvolgende stoptreintje naar Zwolle. Ik was al eens eerder per ongeluk in de stoptrein van Utrecht naar Zwolle gaan zitten, en wauw, wat een marteling! Dus ik keek al niet uit naar dat dikke uur extra reistijd, maar toen iedereen eenmaal een zitplaats gevonden had hoorde we de gevreesde intercom weer. “Um ja, dus… deze trein gaat niet verder dan ‘t Harde. Dus stap allemaal maar weer uit.”

Dit was het moment dat mijn bloed begon te koken en mijn fijne vrije middag aan mijn ogen voorbij vloog. Verslagen ging ik op een bankje zitten en wachtte ik op de volgende trein. De vriendelijke NS mevrouw vertelde me dat het ging om een seinstoring (NS, serieus, fiks je shit). Gelukkig kwam de volgende trein redelijk snel. Er kwam een  knappe jongen van de railcatering voorbij en ik bestelde een warme chocomelk. Niet omdat het zo koud was of omdat de pepernoten en chocoladeletters alweer in de winkel liggen, maar omdat ik even tot rust moest komen.

Dat lukte, totdat de trein vlak voor het station van ‘T Harde begon af te remmen. Ik heb elk rampscenario van vastzitten op station ‘t Harde voor mijn ogen langs zien vliegen. Serieus, de NS wilt graag weten hoe ze agressie in het openbaar vervoer kunnen vermijden en ik heb een ontzettend goed idee: RIJ GEWOON VOLGENS DE DIENSTREGELING. Ik hoefde gelukkig niet met dingen te gaan gooien, want na een korte stop reden we gewoon verder. Niet heel hard, maar we kwamen vooruit. We reden namelijk achter de vertraagde stoptrein. Die ene die niet verder zou rijden dan ‘t Harde. Maar dat nu dus wel doet. LEUGENAREN. Maar goed, we zijn weer een paar kilometer dichterbij huis.

Ik hoef je natuurlijk na deze verschrikkelijke rant niet te vertellen dat ik ONTZETTEND veel zin heb in de herfst, wanneer natte blaadjes het treinspoor te glad maken en NS na duizenden herfsten nog steeds niet weet hoe ze hiermee om moeten gaan. Of de winter. Oh god, de winter. Ik kan beter preventief mijn studie opzeggen. Ik mag namelijk maar één les per vak missen. En we weten allemaal hoe goed treinen rijden in de sneeuw. Of nou ja, specifiek NS treinen. Want in alle andere landen van de wereld doen treinen het prima in de sneeuw. Zelfs in Rusland. Maar niet in Nederland. WANT DEMOCRATIE IS EEN ILLUSIE EN WE ZIJN ALLEMAAL ONDERDANEN VAN DE GROTE KAPITALISTISCHE MACHINE.Ofzo.

Adem in. Adem uit. Tot morgen (y)!


You Might Also Like

0 reacties

Subscribe