De Wereld is Zo Mooi

09:38


Vorige week begon een nieuw blok aan vakken op mijn studie. En hoewel al die vakken mij erg leuk lijken, komen ze ook gepaard met de schrik van het studentenleven: voorstelrondjes. Want op mijn studie willen ze niet weten hoe je heet of hoe oud je bent, maar vragen ze specifiek naar wat jij leuk vindt aan het doen van research, of wat jouw persoonlijke connectie is met het onderwerp van dat vak. Ja, umm, ik koos mijn vakken vooral omdat ik één vak echt niet wou doen, en toen bleef er vrij weinig keuze over… Maar dat is natuurlijk geen mooi gearticuleerde academische redenering.

Dus toen ik voor een van die voorstelrondjes de vraag kreeg om een openbaring te benoemen was ik maar al te blij dat het rondje aan de andere kant van de klas begon. Een openbaring… Wat is dat nou voor vraag? Maar mijn grijze massa daarboven begon meteen op volle toeren te draaien. En het enige wat ik kon bedenken, was hoe mijn wereld veranderde toen ik voor het eerst door de lens van mijn camera keek. Dat was zo’n drie jaar geleden en hoewel het enorm cliché klinkt, is het niet overdreven. Ik begon namelijk in foto’s te denken. Overal waar ik keek, zag ik meteen hoe wat ik voor me zag er op een foto uit zou zien. Prachtige lichtinvallen, mooie kleurenpaletten, interessante texturen, en wonderlijke landschappen… Ik kreeg een nieuwe waardering voor de schoonheid van de wereld, in elk klein detail en onder elke omstandigheid.

Zo ook toen ik onder het studeren naar buiten keek en de meest prachtige oranje gloed zag. Zonsondergangen zijn altijd een favoriet voor op foto’s, maar deze was speciaal: krachtig, precies in de goede positie, en de perfecte warme gloed voor een mooie herfstsfeer. Maar de achtertuin is niet zo fotogeniek op het moment. Dode blaadjes rotten weg in half weggewaaide bosjes. Het uitzicht wordt geblokkeerd door generieke rijtjeshuisjes, en de boom die de rest van het uitzicht blokkeert is te groen om mooi op de foto te komen.


Niet echt een interessant of visueel plezant plaatje, dus. Gelukkig had ik het belangrijkste ingrediënt al voor elkaar: een perfecte lichtinval. Alles wat ik nu nog nodig had was één mooi detail om op te focussen. Één heel blad, één takje, dat was alles. En die vond ik. In de wirwar van dorre takken en stervende blaadjes kon ik mijzelf zo positioneren dat het net lijkt alsof ik in een prachtig herfstbos zit, maar het is eigenlijk dus niets meer dan mijn saaie achtertuin.

Zo zie je maar weer: een oog voor licht en detail is vele malen belangrijker dan toegang tot de mooiste locaties. Dus als je de volgende keer foto’s wilt maken van een typisch herfsttafereel, kijk dan eens in je eigen achtertuin! De wereld is zo mooi, in elk klein detail en onder elke omstandigheid!




You Might Also Like

0 reacties

Subscribe