Officieel slim!

23:41


In juli kreeg ik al het verlossende emailtje: ik had mijn scriptie gehaald en sloot met een prachtig cijfer mijn bachelor studie American Studies af. Een studie die altijd vragen oproept. En waar ik eerst steevast een “maar wat is dat dan?” of een “maar wat kun je er mee worden dan?” te horen kreeg, is dat nu een constante toestroom van “maar hoe leg je Trump dan uit?!” Maar goed, afgelopen maandag werd het dus écht officieel. Ik werd uitgenodigd om in het pareltje van de Rijksuniversiteit, de Aula van het Academiegebouw, een papiertje te ondertekenen. Het pretentieuze document was geheel in het Latijn opgesteld, waardoor ik eigenlijk geen flauw benul had waar ik voor tekende. Maar na het schudden van vele handen en een rondje applaus zonk het eindelijk tot me door... Ik heb het maar mooi geflikt.


En nu ben ik dus officieel slim. Met een rood mapje met daarin papieren die bewijzen dat ik heel veel hersencellen heb, of zo. En daar staat dan in grote letters het woord “bachelor” op, alsof ik niet genoeg herinnerd wordt aan het feit dat ik voor altijd vrijgezellig zal zijn. Geintje. We zijn wel meteen een paar van die hersencellen gaan doden bij Mr. Mofongo, een funky bar met lekkere drankjes, een supercoole wc, en een robotarm. Samen met mam, pap en Juul dronk ik een verfrissende sinaasappel cocktail, waarna ik voor de laatste keer als student door de straten van Groningen liep.

En hoewel ik al afscheid had genomen van mijn stadje, blijft lopen door Groningen toch altijd bijzonder. Ik heb zoveel mooie herinneringen aan mijn studententijd. Eigenlijk alleen maar mooie. Want zelfs de allerslechtste momenten hebben deel uitgemaakt van een tijd die ik nooit meer zal vergeten. ‘Ze’ zeggen altijd dat de studententijd de mooiste tijd van je leven is. En ja, mijn vier jaar student-zijn in Groningen was inderdaad de mooiste tijd van mijn leven.


Tot nu, in ieder geval. Want nu ik weer bijna een jaartje ouder wordt (duurt nog twee maanden, maar hé, de kerstboom heb ik ook al opgetuigd) en ik me ook aan het oriënteren ben voor een stageplek als onderdeel van mijn master, krijg ik steeds meer zin in alles wat De Grote Mensen Wereld te bieden heeft.

Maar als ik weg ben dan mis ik de straten
Vanaf de Toren tot aan Westerhaven
Ik mis de grachten, de mensen
Stadjers, studenten
Het allermooiste accent
Geen Frankrijk, laat staan Kameroen
Doe mij maar het gras

Het gras van het Noorderplantsoen.

You Might Also Like

0 reacties

Subscribe