It's Mah Burthdaaay

06:00


Precies een jaar geleden sneeuwde het. Het sneeuwde en vroor zo hard dat de deur van ons flatje bijna niet openging. Het was zo glad dat stilstaand je evenwicht bewaren onbedoeld in een elf-straten-tocht overging. En het was magisch. De hele wereld was wit en heerlijk koud. Ik houd van de winter, van sneeuw en ijs en vrieskou, dus dat de wereld veranderde in een Winter Wonderland op uitgerekend mijn verjaardag was een prachtig cadeau.
Helaas betekende het ook dat mijn ouders niet naar Groningen konden afreizen omdat zij ook compleet ingesneeuwd waren. Vandaag is dat wel anders. Vandaag vier ik mijn verjaardag samen met mijn vader, die tijdens de kerstdagen 50 is geworden. Er komt familie die aan de andere kant van het land wonen, de achtertuin is veranderd in een gezellige overdekte veranda compleet met vuurkorf en terrasverwarming, én ik sloof me al de hele week in de keuken uit om lekkere taarten en hapjes te kunnen presenteren. Heerlijk!

Drie. En. Twintig. Het jaar van mijn leven dat ik eindelijk volwassen zal worden. Hopelijk. Voor de zomer hoop ik af te studeren en mijn studententijd voorgoed achter mij te laten, met de nodige tranen van heimwee, natuurlijk. In de zomer hoop ik een reis te maken. Maakt niet uit waar naartoe, of ik alleen ga of samen, maar ik wil een nieuw deel van de wereld ontdekken. Mensen zeggen soms wel dat ze écht aan vakantie toe zijn, en nu snap ik dat gevoel pas. Het even weg willen omdat de realiteit van de Grote Mensen Wereld (beginnen aan mijn afstudeerscriptie, het vinden van een stage, een nieuw huisje proberen te huren, een baan zoeken… Aaah!) soms best overweldigend kan zijn. Het is denk ik het onbekende, de wetenschap dat je je niet kan voorspellen waar je volgend jaar zal zijn, wat zorgt voor kriebels in mijn buik. Die kriebels zijn niet perse negatief of positief, maar juist een mix van gezonde spanning en opwindende nieuwsgierigheid.
Maar voor nu kan ik nog even duidelijk voor me uit kijken, wetende dat het nog een half jaar zal duren voordat ik recht voor die grote mist sta. En in die zes maanden zal de mist steeds minder dik worden, dat besef ik me ook wel.


Vandaag drink ik een wijntje op ouder worden. Op de toekomst, die in haar mysterieuze onvoorspelbaarheid mij enthousiast toelacht. Maar ik zal ook proosten op het heden. Op nu. Want niemand weet waar ik over een jaar ben, waar ik over zes maanden ben, of waar ik morgen zal zijn. Dus, proost, lieve lezers. Proost op het genieten van het leven, met volle overtuiging en de minste zorgen, want je leeft maar één keer.

Blegh. Soms ben ik een wandelend en pratend cliché. Ik drink natuurlijk ook een wijntje op alle cadeautjes die ik krijg. Want meer familie betekent automatisch ook meer cadeautjes. En net als elke andere millennial haal ik zonder uitzondering het meeste geluk uit materiële status objecten en geld. Laat al die hoogdravende zelfreflectie en dat ondraaglijke filosofisch geneuzel maar en geef mij gewoon een financiële beloning voor het opnieuw een jaar overleven op deze aardkloot. Bedankt en tot ziens!

Just Kidding. Maar ook een beetje niet. Oké, het was voor 75% een geintje.

Deze mooie Winter Wonderland foto's zijn natuurlijk geen foto's van Groningen of Hoogeveen. Neen, dit waren de enige winterse foto's die ik had. Van een "studiereis" van een aantal jaar geleden. Cheers!

You Might Also Like

2 reacties

  1. Gefeliciteerd!! Maak er een mooie dag van :) Je drang om echt even eruit te gaan herken ik maar al te goed. Succes met afstuderen, ik ken er nog een die hoopt bijna klaar te zijn

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe