Tijd, wat ga je snel

06:00


Januari 2017. God, waar is de tijd gebleven? In mijn gedachten is mijn werkvakantie in Frankrijk nog steeds “afgelopen zomer,” maar dat is het al 1,5 jaar niet meer. Ik ben naar mijn idee pas net begonnen met mijn studie New Media & Digital Culture, maar ik moet over 3 weken al een voorstel indienen voor mijn afstudeerscriptie. Ik word over drie nachtjes slapen alweer 23. Drie nachtjes! Tijd, wat ga je snel.

Als klein meisje wilde ik twee dingen doen: een boek schrijven en de dieren redden. Het maakte niet uit wat voor een boek, het maakte nog minder uit welke dieren. Het waren mijn dromen. Goede, solide dromen. Toen ik twaalf was besloot ik dat ik oud genoeg was om dat boek te schrijven. Dus typte ik achtentwintig pagina’s over Sarah, een magisch meisje die in dieren kan veranderen. Ze komt achter haar speciale gaven wanneer ze dertien wordt, en volgt haar mentor naar een school voor mensen zoals zij. Daar komt ze erachter dat er kwade krachten in de school dwalen, kwade krachten die uit zijn op haar...

Ik zweer je dat ik toentertijd nog nooit van Harry Potter had gehoord. Ik had de achtentwintig pagina’s zelfs opgestuurd naar een uitgever, die mij op de meest vriendelijke manier bedankte voor het stuk. Ik moest het maar weer proberen wanneer ik ouder was en vooral nooit stoppen met schrijven. Helaas werd ik dus niet de jongste gepubliceerde auteur van de lage landen, maar het “manuscript” heb ik nog steeds.



Soms vergeet ik het. Soms dwingen verhuizingen mij om het prachtige blauwe insteekhoesje weer onder ogen te komen. Vaak vind ik er niet meer van dan een leuke herinnering aan die “Goeie Ouwe Tijd”. Maar nu, met de inleiding van een nieuw jaar en mijn aanstormende 23e verjaardag, nu herinnert het manuscriptje mij aan mijn jeugdige dromen. Dromen die nog steeds de mijne zijn. Dromen die ik door de jaren heen steeds verder naar achter heb geschoven omdat mijn studies te veel tijd kosten, omdat ik toch niets nuttigs te zeggen had, en omdat niemand in haar eentje alle dieren zou kunnen redden.

Maar mijn twaalfjarige zelf, vol met kinderlijk onschuld en fantastische dromen, zij vond zichzelf niet te jong. Zij vond haar werk goed genoeg voor een uitgeverij. Zij jaagde haar dromen achterna.

Tijd, wat ga je snel… Waar heb je mij gelaten?

Ik wil nog steeds dat boek schrijven. Misschien niet over Sarah en haar fantastische avontuur, maar dat boek moet er komen. Sterker nog, dat boek gaat er komen. Ook al wordt het nooit gepubliceerd, ik zal het toch schrijven. Ook al red ik nooit alle dieren, ik zal het toch proberen. En ook al ontsnap ik nooit uit de handboeien die mij ketenen aan de grote kapitalistische machine van onze tijd, ik zal het altijd blijven vertikken om Apple producten te kopen.

Ik kan wel blijven dromen, maar als ik niets doe, dan zullen het slechts dromen blijven. Ik ga een boek schrijven dit jaar. Ik ga een ijsbeer adopteren dit jaar. Ik ga afstuderen en een baan vinden. Ik ga gelukkig zijn. Niemand weet of mijn dromen daadwerkelijk uit zullen komen, maar de tijd zal het ons leren.

You Might Also Like

1 reacties

  1. Wat heb je dit mooi geschreven zeg! Prachtige dromen en ik hoop dat ze uitkomen :) Herkenbaar ook dit, vroeger droomde ik ervan om een boek te schrijven, hem uit te brengen en ik droomde stiekem dat het een succes was en dat ie vertaald werd in allerlei talen. Toen schreef ik super veel en ik heb twee 'boeken' compleet afgemaakt. Andere ben ik begonnen. Nu doe ik er niks meer mee. Ja, dromen doe ik nog wel en ik probeer ze ook steeds meer uit te laten komen. Mijn grootste droom nu; lang op reis na mijn studie. Eerst die studie dit jaar maar halen dus

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe